Rozstrzygnij funkcję korelacji bezwładności

Dlaczego biblioteka to podpowiada

Bernard Haisch, Alfonso Rueda i Harold Puthoff argumentują, że przyspieszający obiekt napotyka pole zniekształcone widmowo, i że z tego zniekształcenia wypada magnetyczna siła Lorentza, skierowana przeciw przyspieszeniu i rosnąca wraz z nim (Inertia as a zero-point-field Lorentz force, 1994). Yefim Levin przepracował to obliczenie linia po linii w Physical Review A i donosi, że nie wychodzi ono tak, jak zapisano: funkcja korelacji użyta niejawnie nie jest poprawną granicą nierelatywistyczną, siła pamięta całą historię ruchu, a przy dokładnej funkcji korelacji Boyera konkretny obliczony komponent wychodzi zero. Levin mówi wprost, że miał nadzieję naprawić teorię i nie potrafił, i nazywa otwarte pytanie, które by to rozstrzygnęło (Inertia as a zero-point-field force: Critical analysis of the Haisch-Rueda-Puthoff inertia theory, 2009). Tymczasem dwie inne drogi dochodzą do masy bezwładnej z fluktuacji próżni i zgadzają się ze sobą do czynnika około 1,2 — jedna z zasady nieoznaczoności, druga z nierównowagi cienionej przez horyzont (Modeling inertia through the interaction with quantum fluctuations, 2021). Przyrządem, który czyni to eksperymentalnym, jest przełączany detektor próżni: próbkowanie elektrooptyczne impulsem sondującym krótszym niż jeden cykl pola zachowuje się jak detektor Unruh-DeWitta, a przełączony tak szybko rejestruje prawdziwe fotony z próżni (Realizing a rapidly switched Unruh-DeWitt detector through electro-optic sampling of the electromagnetic vacuum, 2022). Teoretyczny fundament tego, co powinien widzieć przyspieszający detektor, to Some theoretical aspects of observation of acceleration induced thermality (2025).

Eksperyment albo budowa

Użyj próbnika elektrooptycznego jako detektora i nadaj mu kontrolowane efektywne przyspieszenie — samo przełączanie je dostarcza, a przejście między prawdziwym zachowaniem detektora a zwyczajnym ściskaniem zostało już zlokalizowane w literaturze. Zmierz korelację dwupunktową próbkowanego pola w przełączanym układzie odniesienia i porównaj ją wprost z dwiema kandydującymi funkcjami korelacji. Pomiarem rozstrzygającym jest zmierzona funkcja korelacji pola próżni w przyspieszającym albo szybko przełączanym układzie odniesienia, wykreślona względem dwóch opublikowanych kandydatów, z podaną częstotliwością przejścia między nimi. Jakkolwiek by to wyszło, fundamentalny czterdziestoletni spór zyskuje laboratoryjną odpowiedź, co jest lepszym wynikiem niż zwycięstwo którejś ze stron przez samo twierdzenie.