Test odwrócenia

Dlaczego biblioteka to podpowiada

Grupa Martina Tajmara z TU Dresden zbudowała zautomatyzowaną wagę skrętną niosącą silnik o masie do dziesięciu kilogramów, odczytującą własne wychylenie interferometrem laserowym rozdzielającym piko­metr, z poziomem szumu blisko jedenastu nanoniutonów — daleko poniżej deklarowanych sił mikroniutonowych — a cała skrzynka eksperymentu może obrócić się o 180 stopni wewnątrz komory próżniowej, tak że jedno urządzenie da się zmierzyć do przodu, w bok i po odwróceniu bez przerywania próżni. Uruchamiając silnik efektu Macha, kopię zbudowaną w Dreźnie, wersję magnetostrykcyjną i cztery konfiguracje wnęk, każdy sygnał podążał za ciepłem albo prądem napędu, nie za kierunkiem (The SpaceDrive project — Thrust balance development and new measurements, 2019; deklaracja celu programu to The SpaceDrive project – Developing revolutionary propulsion at TU Dresden, 2018). Przebudowany przyrząd rozdziela siły poniżej nanoniutona, z wzmacniaczem zasilanym z pokładowej baterii, tak że żaden kabel ani kontakt z ciekłym metalem nie może na niego pchać, a jego dolna granica czułości siedzi na samej granicy ciśnienia światła; jego najcenniejszym wynikiem jest katalog artefaktów pokazujący dokładnie, jak grzejąca się wnęka podrabia ciąg, który nawet odwraca znak, gdy silnik się obróci (High-accuracy thrust measurements of the EMDrive and elimination of false-positive effects, 2021). Twierdzenie, do którego sprawdzenia zbudowano ten protokół, w swojej najbardziej przyrządowanej postaci — osiem dysków cyrkonianowo-tytanianowych ołowiu przy 39,3 kiloherca na około 170 watach, dające niewiele ponad dwa mikroniutony, które odwracają się przy obrocie klatki — to Theory of a Mach Effect Thruster (2014).

Eksperyment albo budowa

Zbuduj albo wypożycz wagę z granicą nanoniutona i obrotowym mocowaniem. Potem zrób to, co sami autorzy z Drezna nazywają otwartym gruntem: wnękę nadprzewodzącą, gdzie współczynnik dobroci rośnie o rzędy wielkości i gdzie jeszcze nikt nie zajrzał. Pomiarem rozstrzygającym jest ciąg w nanoniutonach na kilowat, zmierzony do przodu, w bok i po odwróceniu w jednej sesji, opublikowany razem z przejściem termicznym i prądem napędu na tej samej osi czasu. Twierdzenie, które nie przetrwa orientacji w bok, jest twierdzeniem termicznym, a powiedzenie tego wprost nic tej dziedzinie nie kosztuje, a oszczędza jej lata.